هميشه بر اين باور بودم كه مي توان در كنار شقايقها و با وجود عشق

زندگي را معنا بخشيد  اما... چند صباحي است كه اقاقي ها حديث تلخ

رفتن تو را در كوچه باغ شهر زمزمه مي كنند . كاش بودي ! كاش

بودي تا با ترانه ي نگاهت هم صداي چكاوك هاي عاشق مي خواندم كه

" زندگي بي تو معنا ندارد "

شوق دیدار تو لبریز شد از جام وجودم /شدم آن عاشق دیوانه که بودم

در نهانخانه ی جانم گل یاد تو درخشید /باغ صد خاطره خندید

عطر صد خاطره پیچید:

یادم آمد که شبی با هم از آن کوچه گذشتیم /پر گشودیم و در آن خلوت دل خواسته گشتیم /ساعتی بر لب آن جوی نشستیم

تو همه راز جهان ریخته در چشم سیاهت./من همه محو تماشای نگاهت.

آسمان صاف و شب آرام /بخت خندان و زمان رام/خوشه ی ماه فرو ریخته در آب

شاخه ها دست بر آورده به مهتاب /شب و صحرا و گل و سنگ /همه دل داده به آواز شباهنگ

یادم آید تو به من گفتی:«از این عشق حذر کن /لحظه ای چند بر این آب نظر کن

آب آیینه ی عشق گذران است

تو که امروز نگاهت به نگاهی نگران است/باش فردا که دلت با دگران است

تا فراموش کنی چندی از این شهر سفر کن»

با تو گفتم:« حذر از عشق؟ ندانم سفر از پیش تو؟هرگز نتوانم نتوانم

روز اول که دل من به تمنای تو پر زد/چون کبوتر لب بام تو نشستم

تو به من سنگ زدی من نه رمیدم نه گسستم... »

باز گفتم که:«تو صیادی و من آهوی دشتم /تا به دام تو درافتم همه جا گشتم و گشتم/حذر از عشق ندانم نتوانم »

اشکی از شاخه فرو ریخت/ مرغ شب ناله ی تلخی زد و بگریخت...

اشک در چشم تو لرزید/ماه بر عشق تو خندید

یادم آید که:دگر از تو جوابی نشنیدم/پای در دامن اندوه کشیدم

نگسستم نرمیدم.

رفت در ظلمت غم آن شب و شبهای دگر هم/نگرفتی دگر از عا شق آزرده خبر هم...

بی تو اما به چه حالی من از آن کوچه گذشتم!!!

زیباست بخاطر توزیستن وبرای توماندن وبه پای تو سوختن

چه تلخ وغم انگیزاست

دوراز تو بودن برای تو گریستن وبه عشق ودنیای تو

نرسیدن...

 ای کاش می دانستی بدون تو وبه دور ازدستهای مهربانت زندگی چه

ناشکیباست ...

فکر میکنی دلم تنگ نمی شود؟
فکر میکنی صدایت اگر نوازشگر دل بی تابم نباشد
و موسیقی مهربانیت بر طپشهای قلبم رهبری نکند
آرام و قراری دارم؟

فکر میکنی اهميت دارد
روباه و پلنگ و گرگ، از جنس شقایق باشند
یا از جنس خنجرهای فرصت طلب روزگار؟

دلم براي بنفشه ها با گذر هر ثانیه
برای نبود روشنایی آفتاب
تنگتر می شود
فکر میکنی بنفشه ها
شبها
به جای خالی آفتاب
از ماه نور می خرند؟
و گلبرگهایشان را به عشوه می گشایند؟
فکر میکنی از جنس بُرندهء خیانتم
یا مثل لطافت پارچهء ابریشمی فریبکار؟

فکر میکنم تشنه ام
قبل از اینکه التماس کنم
یک لیوان مهربانی برایم بگو...

فکر میکنی عشق هم مثل عطش می ماند؟
که با جرعه های مهرورزت اگر سیرابم کنی
دیگر محبت را ننوشم؟

فکر میکنی قبله ام اگر الله ندارد
ستایش را نمی شناسم؟
مگر من سوره های آزادی را نسجودم
و به مُهر عشق نماز نخواندم

فکر میکنی مثل همهء پرندگان
در فصلی از سال کوچ میکنم؟

باور کن
من از عشاقم
از قبیلهء ناپدید شدهء عاشقان

میان کوچه های سرد وتاریک گذر کردی!

قدم هایت را آهسته برداشتی

به دیوارهای خشتی دالان بهشت نگاهی انداختی !

تو بودی وسایه ات در زیر نور مهتاب ! با خدا خلوتی داشتی، زیر لب نجوا را سردادی

آرزو داشتی!

کاش دردی وجود نداشت که ناله ی سر دهیم !

کاش رویایی وجود نداشت ! که تو را رویایی بدانند!

کاش اشک هایت به مانند هق، هق کودکانه بود.

کاش دعا هایمان زود به گوش خداوند می رسید !

کاش آسمان آبی حرف، آسمان غبار گرفته را می دانست !

کاش فقط من با تو حرف نمی زدم!